De assistent-fiscaal 2

Lees hier deel 1

Drie maanden lang had Willemijn had gewerkt – ondertussen ook twee belangrijke examens gehaald – en nu zat de jonge rijksambtenaar twee weken thuis.

“Verplichte vakantie,” had Desirée, haar mentrix, haar uitgelegd. “Dat is een maatregel die is ingevoerd zodat wij gedurende een ambtenaar op vakantie is, kunnen uitzoeken of hij of zij zich wel aan de regels heeft gehouden. Niet dat ik verwacht dat jij je boekje te buiten bent gegaan. Maar regels zijn regels en die gelden voor ons allemaal.” Lees verder

Een wandeling met de huisarts

Dit is een vervolg op “Een ochtend van een plattelandsarts”

Alle in dit stuk voorkomende personen en verhaallijnen zijn fictief en elke overeenkomst met bestaande personen en gebeurtenissen berusten op louter toeval.

Als brunette viel Marieke erg op tussen haar blonde vriendinnen Bente en Mona. Zij was de officieuze leider van het trio, dat bekend stond als de enige hangjongeren in de weide omgeving. De achttienjarige had de reputatie een rebel en onruststoker te zijn, doch het merendeel van de dorpsbewoners hadden al lang besloten om dat negeren het beste middel was om met hen om te gaan. En in geval zij en haar “besties” toch te ver over de schreef gingen, zorgde de wijkagent ervoor dat het drietal een stevig pak op de billen kreeg. Lees verder

De assistent-fiscaal

Dit verhaal is een vervolg op “De Sollicitatiecommissie deel 1 en deel 2

Willemijns eerste honderd dagen als assistent-fiscaal verliepen meer dan voorspoedig. De achttienjarige deelde een werkkamer – de Rijksbelastingdienst deed niet aan kantoortuinen – met Desirée, haar mentrix. Al op haar tweede dag had de laatste haar protegé meegenomen bij inval door de afdeling accijnzen bij een vermeende illegale distilleerderij, waarbij enkele tientallen personen werden aangehouden. In de dagen die hierop volgden, was ook aanwezig geweest bij verschillende verhoren. Lees verder

Een ochtend van een plattelandsarts

Alle in dit stuk voorkomende personen en verhaallijnen zijn fictief en elke overeenkomst met bestaande personen en gebeurtenissen berusten op louter toeval.

Hoewel het een zonnige maandagochtend was, zat een vrouw van begin veertig op haar kantoor The Lancet te lezen. Als huisarts in een redelijk dunbevolkte streek, had zij over het algemeen weinig te doen. Het preventiebeleid van de overheid had ervoor gezorgd dat de mensen waarvoor zij verantwoordelijk was, betrekkelijk weinig ziek werden en derhalve zelden reden hadden om haar met een bezoek te vereren. Bovendien was de gemiddelde leeftijd in de streek laag en met maar een handjevol gepensioneerden. Lees verder

De vervalster

Waarschuwing: dit verhaal bevat passages die voor sommigen schokkend kunnen zijn. De overtuigingen of gedachten van de personages weerspiegelen op geen enkele wijze de mening van de auteur.

“Kijk me aan!” zei de man streng. Emily, een slanke blondine van vijfentwintig, gehoorzaamde met tegenzin en keek met haar blauwe ogen de ander aan. De blik waarmee hij haar aankeek, sprak boekdelen. De jonge vrouw wist maar al te goed dat zij zichzelf zwaar in de nesten had gewerkt. Lees verder

Hoe hoort het?

Ik heb erg veel geluk gehad. Sinds deze middag ben ik in het bezit van een examplaar van de tiende druk van Hoe hoort het eigenlijk? van Amy Groskamp-Ten Have, het beruchte boek over de vaderlandsche etiquette. Voor een schrijver van het genre dat op deze website gepubliceerd wordt, is etiquette een dankbaar onderwerp. Immers het geheel aan regels waaraan beschaafde mensen zich dienen te houden is een mooie aanleiding om diegene die dat juist niet doen te straffen.